رجز خوانی مستانه قابیل

                    درون جیبت بریز

                                     آنوقت می بینی

                                                       یک عشق چقدر می تواند

                                                                                           خرد باشد

تو دادای خوبی می شوی

     با تکه نامه ها آدم برفی بساز که یک روز گوله برفی بود

                                                                         با هزار آرزوی کوچک

                                                                                      از دست های تو

                                                                                       قرص اعصاب

                                                                                       قرص خواب

چند تکه روی من بریز

                         که تکه تکه می شوم در خیابان

  چند تکه برای مردت بگذار

                                    تو دای خوبی می شوی

هر چه ماند را کنار هم بگذار

                                     شعری می شود

                                             شعری که تنها هجوش دوستت دارم است

  وقتی تمام واژگان معنی تو را میدهند

                              می بینی

                                             هر جور با هم کنار بیایند

                                                                       دیوار می شود

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

خدا نگهدار در آخر نامه

                           رد وپای عابریست در برف

                                                         که شالش  را به من سپرد

کبریت بزن

               در پس شعله ای لرزان

                                         شومینه پای حرف های خاطراتمان نشسته است

                    کبریت بزن

                                    نترس آتش زبان حرفای تو را نمی فهمد

کبریت

                  بگذار شعر با دود از لبهات بیرون بیاید

                               خدای من

                                             شعله به نگهداریت می اید

                                 اینجا جهنم حرفهای توست

                                                            و شعله ها و شعر ها و لبها و خدانگهدار

                                                       شعله به دوستت دارم می رسد

                                                       دیگر لازم نیست دروغ بگویی

 کلماتی که لای کاغذ می پیچی

                                            که شعر با دود از لبهای تو به لکنت بیفتد

باید ایمان بیاورم به تناسخ

                                  وگرنه از شعر هات

                                                     داغ سیگاری می ماند بر پشت دست من

دیگر لازم نیست دروغ بگویی

                                      های با توام کبریت

                                                             شیطان پیش از این ها کشیده است

                                                 خدا دوزخ و لبهای تو را با هم آفرید

                                                                       وقتی شعله به دوستت دارم  می رسد

                                                       و من فقط سردم است

                                                                                     کبریت بی خطر

                                           <sup>چت کامپيوتر ترفند بازي هاي جديد قفل شکسته اينترنت رايانه لينوکس تولدارز ردهت لانگهورن,ویستا دانلود نرم افزار ايران فارسي persian شکستن پسوورد دانمارک کاریکاتور ادبيات فارسي داستان هاي ايراني کتابهاي الکترونيک آموزش زبان راهها ي دوست يابي شکستن قفل سي دي هاي قفل دار هک هکر هاي کلاه مشکي خاله مادر خواهر بازي هاي المپيک پرسپوليس استقلال تهران جوک ساختن ايمل رايگان در  gmail جاوا اسکريپت نيما سهراب سپهري فريدون مشيري فروغ فرخزاد حافظ سعدي فردوسي صادق هدايت دکتر علي شريعتي

واضافه ميکنم بسيار متاسفم از کساني که به خاطر کلمات زير به اين بلاگ مي‌آ يند واز درگاه خدا برايشان طلب آمرزش مينمايم:
کاريکاتور سکسي  داستان سکس سکس sex sexy داستان سکسي فيلم سکسي سکس خانوادگی با عکس سکسی عکس سکس سوپر و...</sup>

پيش از انكه به  قلبم برسد

                                 مشتم  وا شده بود

                                                و پنج خط فاصله بين شعر

بد است انكه دوستش  مي داري

                                      شاعر باشد     

                   و خط هاي ممتد مي رود را از انكه برمي گردد جدا كند

فكر مي كني همه چيز رديف است

                                        اما همه چيز فقط تكرار ميشود

 مثل اينه ايي كه تنهايت را دو برابر كند

مثل تكرار سين در يك شعر عاشقانه

مثل اينكه پنج خط فاصله  بين شعر افتاده

               شعري كه بين  پلك هات سياه مي شود      

                                                  و اتفاقي كه بين پلك هاي تو مي افتد

                 شعري كه از دل هر كسي عبور مي كند

                         حتي اگر به سياهي چشمي باشدكه اتفاق شاعرانه ايست

                                         يا پيش از انكه به قلبشان برسد

شعري كه در هر كسي نفوذ مي كند

                           جز تو كه دوستت دارم

                            جز تو كه شاعري 

                   بايد قافيه ايي براي شاعر پيدا كنم

اخر اندازه قلبش نيست  مشت شاعري كه سنجاقكي گرفته باشد

                               و چه قلب ها كه مي شكند تا تو شعري سروده باشي

                   به تضمين عشق من        شعري كه با قافيه شاعر سروده اي

شنيده ام گاهي دست شاعر باز است

                                     پس لااقل تو دستهايم را بگير

                                                 تا پنج خط فاصله به شعر نزديك تر

                 بايد تو را از اين شعر لعنتي جدا كنم

                    انوقت از نوشته ها چند خط فاصله مي ماند

                    از تو دختري سر به راه

                                 به همه مي گوييم  شعر جاي ديگري اتفاق مي افتد

دست هايم را بگير

پيش از انكه به قلبت برسد

                                شعري كه از پنج خط جاريست

                                # # # ‌# ‌# # # # # # # # #

                                   جنازه اي

                                   روي خط

                                   ممتد جاده 

                            ميتواند شاعري باشد

               كه از خالكوبي سين روي سينه اش پيداست

                              سر به راه نمي شده

                               دستش  باز مانده

                                  و سنجاقكي

                                  لرزان روي 

                                    انگشتش

                              و چشم    خانه اي

                               بدون      مردمك

                              درست     همان 

                             جا   كه       شعر

پيش از انكه به  قلبم برسد

                                 مشتم  وا شده بود

                                                و پنج خط فاصله بين شعر

بد است انكه دوستش  مي داري

                                      شاعر باشد     

                   و خط هاي ممتد مي رود را از انكه برمي گردد جدا كند

فكر مي كني همه چيز رديف است

                                        اما همه چيز فقط تكرار ميشود

 مثل اينه ايي كه تنهايت را دو برابر كند

مثل تكرار سين در يك شعر عاشقانه

مثل اينكه پنج خط فاصله  بين شعر افتاده

               شعري كه بين  پلك هات سياه مي شود      

                                                  و اتفاقي كه بين پلك هاي تو مي افتد

                 شعري كه از دل هر كسي عبور مي كند

                         حتي اگر به سياهي چشمي باشدكه اتفاق شاعرانه ايست

                                         يا پيش از انكه به قلبشان برسد

شعري كه در هر كسي نفوذ مي كند

                           جز تو كه دوستت دارم

                            جز تو كه شاعري 

                   بايد قافيه ايي براي شاعر پيدا كنم

اخر اندازه قلبش نيست  مشت شاعري كه سنجاقكي گرفته باشد

                               و چه قلب ها كه مي شكند تا تو شعري سروده باشي

                   به تضمين عشق من        شعري كه با قافيه شاعر سروده اي

شنيده ام گاهي دست شاعر باز است

                                     پس لااقل تو دستهايم را بگير

                                                 تا پنج خط فاصله به شعر نزديك تر

                 بايد تو را از اين شعر لعنتي جدا كنم

                    انوقت از نوشته ها چند خط فاصله مي ماند

                    از تو دختري سر به راه

                                 به همه مي گوييم  شعر جاي ديگري اتفاق مي افتد

دست هايم را بگير

پيش از انكه به قلبت برسد

                                شعري كه از پنج خط جاريست

                                # # # ‌# ‌# # # # # # # # #

                                   جنازه اي

                                   روي خط

                                   ممتد جاده 

                            ميتواند شاعري باشد

               كه از خالكوبي سين روي سينه اش پيداست

                              سر به راه نمي شده

                               دستش  باز مانده

                                  و سنجاقكي

                                  لرزان روي 

                                    انگشتش

                              و چشم    خانه اي

                               بدون      مردمك

                              درست     همان 

                             جا   كه       شعر

                              اتفاق        مي افتد

                                            چنانکه وا می ماند در میانه استینت

                                                                     وسپیده ای دنباله دار به ارنج تو می رسد

حجب تو همه چیز را به غروب می کشد

                                                        خودت می دانی انچنان دورم از تو که وا می ماند

                                                    استین و دکمه ها و کفش هات

جهان ته گرفته

فرشته ها خود کشی کنند لطفا

کاری از دست هیچ کس برنخواهد امد

تیغ خیس

جدال خون و موی روی ان

فرشته ای گوشه اپارتمان

برای کسی که تمام من است و نمی داند

و من چقدر عاشقترم امروز

مثل احمقی که پایش را لای در می گذارد؛ دوستت میدارم

و احمق ها چه زیبا دوست می دارند و گاهی هم که دلشان می لرزد

فکر می کنند دنیاست که می لرزد ویا شاید حق می دهند تو مجبوری کنارشان بلرزی

احمق ها همیشه فکر می کنند تویی که روبرویشان ایستاده ای و تمام شعر هایت برای اوست

و اوست که که از پشت دیوار خانه تان سبز شده و سرک می کشد

و اوست که با پاشنه کفشش از پشت کوه می اید

و گیر بند های خیمه شب بازی توست

و فکر می کند چقدر می فهمد . و فکر می کند اولین عاشق دنیاست واه دنیا چقدر زیباست و اه چقدر زیبایی خوبست

و تو چقدر خوبی وچقدر خوبی به تو می اید

احمق ها خیلی می فهمند و شاید چون خیلی فکر می کنند- چرا اینقدر می فهمند- احمقند

و این دنیاییست که از تو دارم با چشم هایتان که مرز بودن ها ونبودن هاست

فقط چیزی که به ان نگاه می کنی؛ هست . مابقی چه فرقی می کند

واز این گونه چشم هاست که نمی شود بست

چشمهات کافیست

بی هیچ توصیفی و هیچ استعارایی

نیازی به شعر نیست همین چشم های تو کافیست

اه!چشم هات

اه چشم هات

اه! چشم هات

اخ! من چشم هام تو را دیده اند که روبروم ایستاده ایی و می لرزی

احمق!!

خطای دید یعنی همین!

خطای دید یعنی او را ببینی که به سمت تو می اید

خطای دید یعنی خودت را ببینی که به سمت او میروی

و خطای دید یعنی دری که همیشه در میانه است

و خطای دید یعنی پایت همیشه لای در است

دست هایم را کسی بی خود تکان می دهد

نخ ها پاهام را نگه داشته اند

کسی از ان بالا دیالوگ می گوید

اینجا پرده اخر انتونی و کلوئورپاتراست

تو از صحنه خارج شده ایی

بی هیچ بندی

کسی به جای من دیالوگ می گوید

"خدا حافظ "

و تو لای جمعیت تماشاچی گم می شوی

و من چه خوش باورانه

به بند ها و دیالوگ ها اعتماد کرده ام

کاش پیش ازین ها عاشق می شدم

عاشق کارگری  در الاباما

یا عاشق چشم های تاتاری که در کمین رهگذریست 

یا شاید عاشق توریستی روی سنگفرشهای ونیز

که از من عکس می اندازد

یا عاشق استاد دانشگاهی که از کلاس بیرونم می اندازد

یا شاید تروریستی با صورت پوشیده

یا  انارشیستی  که مرا به گلوله می بنندد

اما نه

پیش ازین ها کسی نبود که همه جا باشد

با گلوله هایش

با زیبایی چشم هایش

با راه ندادن به کلاسش

با تصویر اخرش روبروی من که روی دیوار خاطره ام لق میزند

۴**نشسته بود کنار من ، توی این لکنته

                                   داشت‌ ،دزدکی کتاب مرا می خواند

                                                                     من هم پا به پاش ورق می زدم

۵** پروانه ای روی لبانم نشسته بود

                                               نباید نفس می کشیدم

                                                                             نباید!!!!!!

                                                       از ان سمت خیابان می ایم

               شاید تا کسی را که ندیده ام

                                                 شاید.....

                                                    شاید این کار را همه می کنند

 ---اهدنا صراط المستقيم ميروم

مسير بعديتان كجاست؟

به ديوار مي رسم و كوتاه هم نمي ايم....

تا خوبان خدا از شش جهت سكسكه مي كنند

توي گور بلرزم

اگر دستم جايي بند بود كه هيچ....

حالا كه بيرون مانده

برايتان دست مي زنم

از شش جهت بد قماري مي كند برگ بر نخورده اين دست

به سمت تو

ديوار بلند علامت سر خونيست،‌با زن دستمال بدستي كه سر مي رود و

از شش جهت به دندان مي كشد

استخوان جاده را كه برد!

و جناق مي شكند، چهارراه را با من -

به شرط اينكه روي سرم سكه بريزند از شش جهت.

و از روي همين شعر بغلم كند ببرد توي رخت خواب ....

بعد به همه بگويد!

مسير بعديتان كجاست ؟