رجز خوانی مستانه قابیل

X

رجز خوانی مستانه قابیل

شعر


	به نا اشنا ی اشنا لخته زخم را نباید کند وگرنه رگهایی که به موهای دختری که دیگر نمی شناسیش گره خوردند جوانی می کنند هنوز جای ناخن های عشق روی گردنم پیداست شبیه یادگاری های روی دیوارها و درختان و ... اول اسم کسی که دیگر نمی شناسمش روی گردنم مانده، یادگار روزگار خوشباورانه زیستن دختری که صداش می زنی و بر نمی گردد دختری که بر می گردد و نمی شناسیش چه احمقانه است فکر کنی یک دنیا عشق پشت سرت باشد بزند برگردی ببینی هیچ کس نیست که حتی بشناسی اش باور نمی کردم روزی باشد که تنها یک برگ بماند از ان جنگل از ان تقویم از ان از ان که اول اسمش روی گردن من است روزها می گذرد و می گویند فراموشش کن گذشته مثل غول سیاه تبر به دست از این درخت می گذرد اما وقتی که تبر کار خودش را کرده باشد فراموشش کنم مثل گلولهای که در سینه دارم یا سرنگ هوایی که در رگ زده ام که هوایش را نگه دارم با اینهمه وصله پینه چگونه دوباره می شود بی خیال از کجا؟کی؟چگونه؟چرا؟دلم را توی دستم بگیرم و بگویم بیا مال خودت چگونه نترسم از اینکه باز هم نرسم به رسم دیرین عشق ولی چنین با زخم های تازه و دلی شکسته و گونه ای خیس صدا می زنم شاید صدای من لااقل برای تواشنا باشد شاید ما من و تو جناس تامی شویم در یک شعر عاشقانه که حسادت همه شاعران را برمی انگیزد یا اشنایانی از ان دست که دوست می دارند چرا که هر دو شاعریم و دنیا را به همان چشم دیده ایم که لورکا که شاملو که فروغ که همین چشمهاست که وجه اشتراک ماست که همان چشم های تو با من اشناست مثل تکرار سین در یک شعر عاشقانه سین می تواند ستاره ای باشد که فقط برای من می درخشد سین می تواند سیبی باشد که قانون جاذبه چشم های تو را به من می گوید سین می تواند اول اسم تو باشد برای من حتی اگر نباشد چنان چون ایدا،ری را ، ماریا و انان که بهانه بیگداریشان عشق است برای انان که بیگدار به اب میزنند شاید در چشم های دختری که در ساحل نشسته غرق شوند \|+\| نوشته شده توسط وحید احمدی (واهه) در سه شنبه 19 آبان1388 \|


	پيش از انكه به قلبم برسد مشتم وا شده بود و پنج خط فاصله بين شعر بد است انكه دوستش مي داري شاعر باشد و خط هاي ممتد مي رود را از انكه برمي گردد جدا كند فكر مي كني همه چيز رديف است اما همه چيز فقط تكرار ميشود مثل اينه ايي كه تنهايت را دو برابر كند مثل تكرار سين در يك شعر عاشقانه مثل اينكه پنج خط فاصله بين شعر افتاده شعري كه بين پلك هات سياه مي شود و اتفاقي كه بين پلك هاي تو مي افتد شعري كه از دل هر كسي عبور مي كند حتي اگر به سياهي چشمي باشدكه اتفاق شاعرانه ايست يا پيش از انكه به قلبشان برسد شعري كه در هر كسي نفوذ مي كند جز تو كه دوستت دارم جز تو كه شاعري بايد قافيه ايي براي شاعر پيدا كنم اخر اندازه قلبش نيست مشت شاعري كه سنجاقكي گرفته باشد و چه قلب ها كه مي شكند تا تو شعري سروده باشي به تضمين عشق من شعري كه با قافيه شاعر سروده اي شنيده ام گاهي دست شاعر باز است پس لااقل تو دستهايم را بگير تا پنج خط فاصله به شعر نزديك تر بايد تو را از اين شعر لعنتي جدا كنم انوقت از نوشته ها چند خط فاصله مي ماند از تو دختري سر به راه به همه مي گوييم شعر جاي ديگري اتفاق مي افتد دست هايم را بگير پيش از انكه به قلبت برسد شعري كه از پنج خط جاريست # # # ‌# ‌# # # # # # # # # جنازه اي روي خط ممتد جاده ميتواند شاعري باشد كه از خالكوبي سين روي سينه اش پيداست سر به راه نمي شده دستش باز مانده و سنجاقكي لرزان روي انگشتش و چشم خانه اي بدون مردمك درست همان جا كه شعر \|+\| نوشته شده توسط وحید احمدی (واهه) در شنبه 24 مرداد1388 \|


	برای تو که دوستت دارم پيش از انكه به قلبم برسد مشتم وا شده بود و پنج خط فاصله بين شعر بد است انكه دوستش مي داري شاعر باشد و خط هاي ممتد مي رود را از انكه برمي گردد جدا كند فكر مي كني همه چيز رديف است اما همه چيز فقط تكرار ميشود مثل اينه ايي كه تنهايت را دو برابر كند مثل تكرار سين در يك شعر عاشقانه مثل اينكه پنج خط فاصله بين شعر افتاده شعري كه بين پلك هات سياه مي شود و اتفاقي كه بين پلك هاي تو مي افتد شعري كه از دل هر كسي عبور مي كند حتي اگر به سياهي چشمي باشدكه اتفاق شاعرانه ايست يا پيش از انكه به قلبشان برسد شعري كه در هر كسي نفوذ مي كند جز تو كه دوستت دارم جز تو كه شاعري بايد قافيه ايي براي شاعر پيدا كنم اخر اندازه قلبش نيست مشت شاعري كه سنجاقكي گرفته باشد و چه قلب ها كه مي شكند تا تو شعري سروده باشي به تضمين عشق من شعري كه با قافيه شاعر سروده اي شنيده ام گاهي دست شاعر باز است پس لااقل تو دستهايم را بگير تا پنج خط فاصله به شعر نزديك تر بايد تو را از اين شعر لعنتي جدا كنم انوقت از نوشته ها چند خط فاصله مي ماند از تو دختري سر به راه به همه مي گوييم شعر جاي ديگري اتفاق مي افتد دست هايم را بگير پيش از انكه به قلبت برسد شعري كه از پنج خط جاريست # # # ‌# ‌# # # # # # # # # جنازه اي روي خط ممتد جاده ميتواند شاعري باشد كه از خالكوبي سين روي سينه اش پيداست سر به راه نمي شده دستش باز مانده و سنجاقكي لرزان روي انگشتش و چشم خانه اي بدون مردمك درست همان جا كه شعر اتفاق مي افتد \|+\| نوشته شده توسط وحید احمدی (واهه) در چهارشنبه 21 مرداد1388 \|


	دست می بری از دور دست برای گرفتن این دست چنانکه وا می ماند در میانه استینت وسپیده ای دنباله دار به ارنج تو می رسد حجب تو همه چیز را به غروب می کشد خودت می دانی انچنان دورم از تو که وا می ماند استین و دکمه ها و کفش هات \|+\| نوشته شده توسط وحید احمدی (واهه) در یکشنبه 10 خرداد1388 \|


	فرشته ها غلط کردند دلم برای همه می سوزد جهان ته گرفته فرشته ها خود کشی کنند لطفا کاری از دست هیچ کس برنخواهد امد تیغ خیس جدال خون و موی روی ان فرشته ای گوشه اپارتمان \|+\| نوشته شده توسط وحید احمدی (واهه) در دوشنبه 4 آذر1387 \|


	ببخش منو نازنین که اینگونه عاشقم برای کسی که تمام من است و نمی داند و من چقدر عاشقترم امروز مثل احمقی که پایش را لای در می گذارد؛ دوستت میدارم و احمق ها چه زیبا دوست می دارند و گاهی هم که دلشان می لرزد فکر می کنند دنیاست که می لرزد ویا شاید حق می دهند تو مجبوری کنارشان بلرزی احمق ها همیشه فکر می کنند تویی که روبرویشان ایستاده ای و تمام شعر هایت برای اوست و اوست که که از پشت دیوار خانه تان سبز شده و سرک می کشد و اوست که با پاشنه کفشش از پشت کوه می اید و گیر بند های خیمه شب بازی توست و فکر می کند چقدر می فهمد . و فکر می کند اولین عاشق دنیاست واه دنیا چقدر زیباست و اه چقدر زیبایی خوبست و تو چقدر خوبی وچقدر خوبی به تو می اید احمق ها خیلی می فهمند و شاید چون خیلی فکر می کنند- چرا اینقدر می فهمند- احمقند و این دنیاییست که از تو دارم با چشم هایتان که مرز بودن ها ونبودن هاست فقط چیزی که به ان نگاه می کنی؛ هست . مابقی چه فرقی می کند واز این گونه چشم هاست که نمی شود بست چشمهات کافیست بی هیچ توصیفی و هیچ استعارایی نیازی به شعر نیست همین چشم های تو کافیست اه!چشم هات اه چشم هات اه! چشم هات اخ! من چشم هام تو را دیده اند که روبروم ایستاده ایی و می لرزی احمق!! خطای دید یعنی همین! خطای دید یعنی او را ببینی که به سمت تو می اید خطای دید یعنی خودت را ببینی که به سمت او میروی و خطای دید یعنی دری که همیشه در میانه است و خطای دید یعنی پایت همیشه لای در است \|+\| نوشته شده توسط وحید احمدی (واهه) در پنجشنبه 23 اسفند1386 \|


	عاشقانه های یک عروسک این بند ها نمی گذارند دست هایم را کسی بی خود تکان می دهد نخ ها پاهام را نگه داشته اند کسی از ان بالا دیالوگ می گوید اینجا پرده اخر انتونی و کلوئورپاتراست تو از صحنه خارج شده ایی بی هیچ بندی کسی به جای من دیالوگ می گوید "خدا حافظ " و تو لای جمعیت تماشاچی گم می شوی و من چه خوش باورانه به بند ها و دیالوگ ها اعتماد کرده ام کاش پیش ازین ها عاشق می شدم عاشق کارگری در الاباما یا عاشق چشم های تاتاری که در کمین رهگذریست یا شاید عاشق توریستی روی سنگفرشهای ونیز که از من عکس می اندازد یا عاشق استاد دانشگاهی که از کلاس بیرونم می اندازد یا شاید تروریستی با صورت پوشیده یا انارشیستی که مرا به گلوله می بنندد اما نه پیش ازین ها کسی نبود که همه جا باشد با گلوله هایش با زیبایی چشم هایش با راه ندادن به کلاسش با تصویر اخرش روبروی من که روی دیوار خاطره ام لق میزند \|+\| نوشته شده توسط وحید احمدی (واهه) در سه شنبه 7 اسفند1386 \|


	کوتاه مثل موی بلند تو ۱*پرچم را باد به صورت فرمانده می زند پرچم را بالا تر بگیرید ۲دیشب صدای شکستن استخوان میامد گورکن تا صبح برای دخترت می کند ۳تبرم را به دست های تو میدهم مردم چه فکر میکنند ۴نشسته بود کنار من ، توی این لکنته داشت‌ ،دزدکی کتاب مرا می خواند من هم پا به پاش ورق می زدم ۵** پروانه ای روی لبانم نشسته بود نباید نفس می کشیدم نباید!!!!!! \|+\| نوشته شده توسط وحید احمدی (واهه) در جمعه 23 شهریور1386 \|


	همیشه در برگشت از ان سمت خیابان می ایم شاید تا کسی را که ندیده ام شاید..... شاید این کار را همه می کنند \|+\| نوشته شده توسط وحید احمدی (واهه) در دوشنبه 11 تیر1386 \|


	از همان اولش گفتم، راه به جايي نمي برد اين چار راه ---اهدنا صراط المستقيم ميروم مسير بعديتان كجاست؟ به ديوار مي رسم و كوتاه هم نمي ايم.... تا خوبان خدا از شش جهت سكسكه مي كنند توي گور بلرزم اگر دستم جايي بند بود كه هيچ.... حالا كه بيرون مانده برايتان دست مي زنم از شش جهت بد قماري مي كند برگ بر نخورده اين دست به سمت تو ديوار بلند علامت سر خونيست،‌با زن دستمال بدستي كه سر مي رود و از شش جهت به دندان مي كشد استخوان جاده را كه برد! و جناق مي شكند، چهارراه را با من - به شرط اينكه روي سرم سكه بريزند از شش جهت. و از روي همين شعر بغلم كند ببرد توي رخت خواب .... بعد به همه بگويد! مسير بعديتان كجاست ؟ \|+\| نوشته شده توسط وحید احمدی (واهه) در چهارشنبه 12 اردیبهشت1386 \|